Apetyt na film - blog filmowy

Mój tydzień z Marilyn (My Week with Marilyn, 2011)

2012-03-03T18:23:00.000+01:00

reżyseria: Simon Curtis

scenariusz: Adrian Hodges

produkcja: USA, Wielka Brytania

gatunek: biograficzny

Mój tydzień z Marilyn przypadł na gorący, przedoscarowy czas. Właściwie nie był to tydzień, a zaledwie półtoragodzinna próba kupienia przeze mnie czaru Marylin Monroe i przekonania się, czy Michelle Williams jest zagrożeniem dla Meryl Streep w wyścigu po statuetkę. Wypadło fatalnie i to wcale nie ja zostałam znokautowana.

Film Curtisa opowiada - odkrycie roku - tydzień z życia Marilyn Monroe. A ten spędziła ona na planie (a raczej trochę na planie, a trochę w sypialni) filmu "Książę i aktoreczka", którego zdjęcia odbywały się w Londynie. Marilyn jest już w tym czasie celebrytką jak się patrzy i ewidentnie gwiazdorzy - tu jej się nie chce, tu coś przeżywa, tam ma daleko głębsze potrzeby niż odgrywanie jakiejś głupiej roli, a jeszcze dalej po prostu za dużo poćpała i nie ma siły wstać z łóżka. W międzyczasie jednak udowadnia, że nie bez kozery stała się ikoną kina i swoją grą zachwyca zarówno swojego filmowego partnera i reżysera filmu Laurence'a Oliviera (Kenneth Branagh), jak i całą ekipę filmową. W tym młodziutkiego asystenta reżysera, Colina (Eddie Redmayne), który dla Marilyn zupełnie traci głowę. Mimo ostrzeżeń, jakie padają z ust jej byłych kochanków, Colin pozwala Marilyn owinąć się wokół palca i staje się jej kolejną zabawką i przytulanką na pocieszenie, dokładnie na jeden tydzień. Historia jest opowieścią z najważniejszego, zdaje się, tygodnia jego życia.

Choć w tym jednym zaledwie epizodzie z bogatego życia Monroe udało się twórcom ukazać jej specyficzną osobowość i wskazać na dominujące jej cechy, cała ta historia w ogóle nie porywa. Jak to możliwe, skoro Marilyn Monroe była absolutną gwiazdą i do dziś uważana jest za ikonę kina, legendę i jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet wieków? Być może wpływ na to miały konsekwencje wybiórczości fabuły/biografii - zdjęcia do "Księcia i aktoreczki" nie były zbyt interesujące, a zaplanowanie akcji w jednej niemal przestrzeni dawało wrażenie tłamszenia całej ekipy i widzów w porządnym kwasie. Może też chodziło o perspektywę narracyjną - Colin Clark to totalny półgłowek, który o Marilyn opowiada z zachwytem i apoteozą, ewidentnie podkreślając, że nic mądrego z tego romansu nie wyniósł. Możliwe, że nie popisali się aktorzy - Williams była wprawdzie bardzo dobra (choć nie rzucająca na kolana) i to o nią tu głównie chodziło, ale cała reszta wypadła tak paskudnie, że nawet dobrze podrobiona Marilyn przestawała zachwycać. Branagh, który przecież - do jasnej - jest dobrym aktorem, tu odrzucał. Redmayne to jakaś porażka: nie dość, że irytuje każdym ruchem, to jeszcze te jego wydęte usta - dziżas. O pozostałych nawet nie ma co mówić, bo ich role były czterdziestoplanowe, nawet nie było się jak porządnie przypaCZeć. Może... może i wszystko to jednocześnie? Jakby nie było, wyszło fatalnie.

Byłabym jednak niesprawiedliwa, gdybym zostawiła Was z myślą, że Curtis przedobrzył albo że coś zaniedbał. Wręcz przeciwnie. Marilyn, którą oglądamy, nie odbiega zupełnie od tej legendy, którą wszyscy znamy: jej nastroje zmieniają się z chwili na chwili, ma ogromny dar oczarowywania ludzi, czasem jest bezbronna, delikatna i bezradna jak dziecko, czasem dosadnie przypomina, że ma świadomość swojej kobiecości i seksualności i nie waha się tego używać, bywa ofiarą, ale też doskonale zdaje sobie sprawę, że świat, który sobie wokół siebie stworzyła jest toksyczny i zabija ją samą. Autodestrukcja czy dramat samotności? No właśnie, sami oceńcie.

Bardziej niż to wszystko zainteresował mnie spór Marilyn i Oliviera dotyczący gry aktorskiej (pozdrowienia dla mojej koleżanki-teatrolożki, że się tak feministycznie wyrażę). Słówko wyjaśnienia, bo o tym w filmie nie mówią. Rzecz rozchodzi się o szkołę, z której wyszła aktorka. Lee Strasberg - jej mentor - opierał się w dużej mierze na metodzie Stanisławskiego - systemie, stworzonym przez rosyjskiego reżysera, którego głównym hasłem było "przeżywanie". Chodziło o jak najbardziej realistyczne, psychologiczne odgrywanie roli, wczucie się w postać, zrozumienie jej emocji, motywów, osobowości, niemal utożsamienie się z nią dzięki sięgnięciu po własne doświadczenia i przeżycia - wszystko po to, by gra była jak najbardziej prawdziwa. W taki właśnie sposób pracuje Marilyn - jej ociąganie się z odegraniem sceny nie zawsze jest fanaberią, ale wiąże się ściśle z niemożnością zrozumienia postaci, którą ma zagrać. Dlatego Monroe pyta, docieka, próbuje i zmienia, bo wciąż coś jej nie pasuje, wciąż coś jest nie tak, wciąż jeszcze nie zdążyła do końca rozpracować postaci. Olivier natomiast nie musi niczego przepracowywać - aktorstwo to gra, to sztuczność, to niebycie sobą, to zwykła praca, którą się zostawia na planie i wraca się do swojego prywatnego życia, które na plan zdjęciowy nie ma dostępu, bo i po co. To są dwie różne szkoły i dwa punkty widzenia nie do pogodzenia. Problem tylko w tym, że fakt, iż Marilyn swoim "przeżywaniem" zdobyła serca całego świata, wcale nie oznacza, że ta metoda jest idealna i sprawdza się w każdym przypadku. I w tym właśnie cała zabawa - żeby różnymi drogami dotrzeć do tego samego celu.

Obojętnie podchodzącym zarówno do postaci Marilyn Monroe, jak i wielkich reform teatru, ten film nie jest do niczego potrzebny. Nie znajdą w nim ani interesującej fabuły, ani oszałamiających kreacji. Ot, kolejne półtora rodziny, które można poświęcić na ciekawsze zajęcia.

Czy polecam? Nie.

Dziennik zakrapiany rumem (The Rum Diary, 2011)

2012-03-01T20:29:00.000+01:00

reżyseria: Bruce Robinson

scenariusz: Bruce Robinson

produkcja: USA

gatunek: dramat

Najpierw strasznie chciałam "Dziennik..." zobaczyć. No bo, wiadomo, Depp. Potem naoglądałam się zwiastunów i naczytałam biografii Thompsona, której wariacją jest fabuła filmu, i trochę mi się odechciało. No ale Depp, więc nie może być źle. I pudło. Było fatalnie.

Paul Kemp (Johnny Depp) przyjeżdża do Portoryko jako polecony pracownik. Plan jest taki: oderwie się trochę od stresującego molochu, jakim jest Nowy Jork, odetchnie świeżym, nadmorskim powietrzem, popracuje w spokoju, może nawet porzuci kieliszek na rzecz mniej uzależniających i degenerujących używek. Kiedy jednak, będąc już na miejscu, orientuje się w portorykańskich realiach i atmosferze panującej w pracy i przychodzi mu pomieszkiwać z dość trzeźwo jak na zwykle nietrzeźwego patrzącego na życie kolegą i pracującym w redakcji w trybie bardzo zdalnym odjechanym ćpunem, domyśla się, że z planu nici. I trochę machinalnie, trochę nawet z przyjemnością, poddaje się tej karaibskiej demoralizacji. A kiedy film zaczyna się urywać, nikt już nie wie, co właściwie się wydarzyło.

Łącznie z widzami - dodać by warto. Cała fabuła bowiem toczy się wokół ostro zakrapianych (nie tylko rumem) imprez, szlajaniu się Paula i Boba (Michael Rispoli) po mieście, jakichś mało poważnych spotkań biznesowych z Sandersonem (Aaron Eckhart), na które obaj panowie trafiają z przypadku i nie do końca wiedzą, w czym tkwią. Jest też kobieta i wątek quasi-miłosny, a jakże - ani jednak dama (Amber Heard), ani koślawe jej uwodzenie w wykonaniu Paula niczym nie porywa, jest naciągane i służy, nieudanie zresztą, chyba tylko zachowania wierności prawdziwej historii (Hunter Thompson ożenił się z Chenault). Deppowi od dawna bardzo zależało na zekranizowaniu losów Thompsona, z którym znał się osobiście, ale żeby tak od razu na siłę? Kto dał na to pieniądze?

Pewnie jest w całej tej historii coś głębokiego, jakieś ludzkie dramaty, jakieś celnie ujęte realia czy coś - nie wiem, ja tego swoim małym mózgiem nie ogarnęłam. Było nudno i przydługawo.

Czy polecam? Nie.

Crazy, stupid... Oscars 2012

2012-02-27T06:45:00.003+01:00

Zaczęło się groźnie od dwóch nagród dla "Hugo". Scorsese, któremu towarzyszyła córka (w końcu to dla niej nakręcił "Hugo"), cieszył się jak chochlik, ale na szczęście potem było już dużo lepiej. W sensie że nikt nie zgarnął większości statuetek. Choć całość jednak, niestety, do bólu przewidywalna. Sprawdziły się praktycznie wszystkie typowania, łącznie z absolutnym triumfem "Artysty", który ma już na swoim koncie z 90 nominacji w najróżniejszych kategoriach do nagród z całego świata. Moje strzały okazały się słuszne za wyjątkiem dwóch kategorii, o których za chwilę. Właśnie widnieje, wcale nie czuję się śpiąca, więc uraczę Was swoimi refleksjami na temat tego, na oglądanie czego zarwałam noc. Słyszę entuzjazm? Here we go.