Oszukane

Przenoszenie na duży ekran historii, które napisało życie, ma tę zaletę, że fabuła - a przynajmniej jej lwia część - broni się sama. Opowieści te, pełne dramatów i słodko-gorzkich akcentów, poruszają emocje i nie pozostawiają obojętnym. Problem z ich kinowym odpowiednikiem jest tylko jeden: trzeba bardzo uważać, by nie przekroczyć cienkiej granicy między atrakcyjnym przedstawieniem prawdy a swobodą twórczą, prowadzącą do przesady i wykoślawienia idei. Niestety, reżyserzy nagminnie i brutalnie tę granicę przekraczają, nie oglądając się za siebie i nie sprawdzając, jakie wrażenie swoim zdecydowanym i bezmyślnym krokiem wywołali. Tym brakiem zaufania do przewrotnego, ale realnego losu dwóch polskich rodzin wykazał się także Marcin Solarz. Jego Oszukane to film o ogromnym potencjale, który - jak pociąg - rozpędza się, wzbudzając ciekawość i emocje, by potem tragicznie się wykoleić.
 

Oszukane (2013)

reżyseria: Marcin Solarz
scenariusz: Monika Góra, Michał Godzic
produkcja: Polska
gatunek: dramat
dystrybucja polska: ITI Cinema Sp. z o.o.

Przenoszenie na duży ekran historii, które napisało życie, ma tę zaletę, że fabuła - a przynajmniej jej lwia część - broni się sama. Opowieści te, pełne dramatów i słodko-gorzkich akcentów, poruszają emocje i nie pozostawiają obojętnym. Problem z ich kinowym odpowiednikiem jest tylko jeden: trzeba bardzo uważać, by nie przekroczyć cienkiej granicy między atrakcyjnym przedstawieniem prawdy a swobodą twórczą, prowadzącą do przesady i wykoślawienia idei. Niestety, reżyserzy nagminnie i brutalnie tę granicę przekraczają, nie oglądając się za siebie i nie sprawdzając, jakie wrażenie swoim zdecydowanym i bezmyślnym krokiem wywołali. Tym brakiem zaufania do przewrotnego, ale realnego losu dwóch polskich rodzin wykazał się także Marcin Solarz. Jego Oszukane to film o ogromnym potencjale, który - jak pociąg - rozpędza się, wzbudzając ciekawość i emocje, by potem tragicznie się wykoleić.