Rozgrywka

Zapowiedź tego filmu widziałam po raz pierwszy w kinie dobre pół roku temu (jak nie więcej). Zaintrygował mnie. Ciekawa intryga, ładne, jasne zdjęcia, nadmorski, grecki klimat połączony z odrobiną luksusu, atrakcyjne nazwiska w obsadzie... Długo nam przyszło czekać na polską premierę Rozgrywki. Tak jakby dystrybutor wahał się, czy w ogóle wypuścić film do kin. Chyba słusznie (się wahał), bo film, niestety, do najlepszych nie należy.

Melancholia

Unikałam tego filmu jak ognia. Najpierw strasznie chciałam, bo to przecież głośny von Trier, trzeba w końcu zobaczyć, przekonać się, zweryfikować opinie, coś samemu osądzić. Później nasłuchałam się samych strasznych rzeczy: że nie oglądaj tego, gdy masz dobry nastrój, że dołujący, że przytłacza, że masakra, że w ogóle uważaj. No to mi się odechciało. W końcu jednak stwierdziłam, że stawię temu czoła, ale na wszelki wypadek zabarykadowałam się deską do prasowania i stertą prania i z taką asekuracją zrobiłam podejście numer dwa (podczas pierwszego wytrzymałam 7, słownie: siedem, minut).