niedziela, 14 kwietnia 2013

Cristiada (For Greater Glory: The True Story of Cristiada, 2012)

reżyseria: Dean Wright
scenariusz: Michael Love
produkcja: Meksyk
gatunek: dramat historyczny

Nie lubię wychodzić z kina z mieszanymi uczuciami. Ani wtedy ocenić, ani powiedzieć coś mądrego, ani dojść ze sobą do ładu - taka nieprzyjemna pustka werbalna mimo kłębiących się w głowie myśli. Cristiada jest właśnie takim filmem - trochę dobrym, trochę złym, dobrze zrealizowanym i ładnie podanym, ale w wielu warstwach tak bardzo kłującym w oczy usterkami, że w konsekwencji męczącym i rozczarowującym.

Lata 20. XX wieku. Katolicki ruch w Meksyku, walczy w obronie wolności religijnej przeciwko reżimowi prezydenta Callesa (Rubén Blades). Na czele zbrojnej walki po stronie wyznawców Chrystusa stoi Enrique Gorostieta (Andy Garcia), znakomity i zasłużony generał, prywatnie... ateista. Czy walka o coś, w co się nie wierzy, ma w ogóle rację bytu?

Cristiadę rozpoczynają piękne sekwencje, ukazujące przestworza i krajobraz Meksyku. Towarzysząca im muzyka (notabene autorstwa Jamesa Horner) i cytaty wzmagają patos i zapowiadają rzeczy tak wielkie, jak tragiczne. Przede wszystkim zaś dają nadzieję, że nikomu bliżej nieznany film, dystrybuowany w Polsce na bardzo małą skalę i całkowicie przemilczany przez największe kinowe sieciówki, okaże się co najmniej dobry. I wiele by na to wskazywało. Dean Wright obrał na swój debiut temat bardzo ciekawy i wciąż aktualny. On też jest najmocniejszym ogniwem całego filmu. Kino jako kronika wydarzeń historycznych, rozgrywających się w odległych zakątkach globu zawsze mnie pociąga właśnie przez wzgląd na świeżość tematu. Jest też inspirujący upór reżysera, który sięga po motyw w swoim środowisku pospolity i chce go eksportować, pokazać światu choćby po to, by wiedział. Dla mnie Cristiada była odkryciem - nie tak może wstrząsającym i nie tak spektakularnym, jak być może oczekiwano, ale wartym odnotowania i zapamiętania. To dużo.

Szkoda tylko, że na wymyśleniu dobrego tematu skończyły się Wrightowi dobre pomysły. Najpierw niepotrzebnie zaangażował do pracy Micheala Love, który pisząc scenariusz, odebrał filmowi szczerość, naturalność i całą magię. Największym błędem, który jako idea towarzyszył - jak mniemam - mu podczas rozpisywania historii, był brak zaufania do inteligencji odbiorcy. W toku akcji wielokrotnie pojawiają się kwestie (zwykle jedno- lub dwuzdaniowe monologi) wyjaśniające, co właśnie się stało i co miał na myśli bohater, mówiąc to lub tamto. Niepotrzebne to i irytujące (dla wielu może nawet uwłaczające), bo absolutnie z kontekstu zrozumiałe. Większość dialogów w ogóle wieje patosem i wygląda - jak świetnie określił to Bartek Staszczyszyn - jak rozmowa z płonącym krzewem. W dodatku wszystko, co werbalne, odbywa się w języku angielskim - tu kompletnie nienaturalnym, destrukcyjnie wpływającym na atmosferę tętniącego życiem (nie tylko religijnym, choć innego niewiele tu widać) Meksyku, mówiącego na co dzień pięknym hiszpańskim. Bez względu na to, czy angielskim posługuje się tu aktor latynoski, czy amerykański, w ustach ich wszystkich angielskie zwroty w połączeniu z widocznymi w scenerii hasłami w ojczystym języku i sztandarowym w całym filmie zawołaniem "Viva Cristo Rey!" są kuriozalne.

Aktorzy zresztą również dobrani zostali trochę przypadkowo. Większość z nich to znakomici rzemieślnicy, których ogląda się z przyjemnością, ale którzy zostali ściągnięci ze swoich - oddalonych od siebie - półek i wymieszani w zabójczym koktajlu. I nie wiem, może pod swoim wzajemnie wpływem wyrównują grę pod gorszych warsztatowo kolegów i konsekwentnie grają tylko przyzwoicie. A przecież mówimy tu o takich nazwiskach jak Andy Garcia, Peter O'Toole, Bruce Greenwood czy Bruce McGill, znanych (prócz może Garcii) głównie z drugiego planu, ale stanowiącymi niejednokrotnie o wartości filmu. Oko cieszą bardziej mniej znani latynoscy aktorzy, nadrabiający braki techniczne właściwą południowcom ekspresją.

Cristiada jest filmem napisanym i zagranym pod linijkę, bardzo grzecznym, pompatycznym i jednostronnym. Jak na debiut - bezpieczne, jak na przekonanie europejskiej publiczności do swojej wizji kina - nieudane.

Czy polecam? Nie. Nie sugerujcie się komentarzami pod filmem na Filmwebie - śmierdzi na kilometr marketingiem szeptanym. A o Cristiadzie poczytajcie sobie po prostu na Wikipedii.


7 komentarzy:

  1. Film przemilczany, o którym większość artykułów, można przeczytać w gazetach chrześcijańskich, itp, gdzie raczej chwalony przez dziennikarzy. Z jednej strony trudno się dziwić takiej sytuacji, ale czy warto czasami? Nie widziałam jeszcze filmu i raczej trudno mi będzie zobaczyć, tym bardziej, że bliskie mi kina nie mają go w repertuarze. A jeśli chodzi o traktowanie po macoszemu widzów... Dziś niestety większość scenarzystów, filmowców, itp., biorą większość widzów za mało inteligentnych - sądzą pewnie, że w dobie odmóżdżających programów tv, filmów oraz nie czytania książek - ludzie nie potrafią już samodzielnie myśleć, rozumować czy nie posiadając odpowiedniej wiedzy, idą na łatwiznę, by tylko zaspokoić właśnie rzekomy brak wiedzy i inteligencji w widzach.
    I tak jak pisałam wyżej, filmu na pewno w najbliższym czasie nie obejrzę...

    OdpowiedzUsuń
  2. Film pod konkretną tezę i pod wybranego odbiorcy. Takich filmów w zasadzie nie powinno się robić - jednostronnych i patetycznych. Z pewnością zostałam zainteresowana historią Cristiady, ale z nastawieniem sięgnięcia po obiektywne źródła.

    Film, gdzie pojawia się Oscar Isaac nie jest dla mnie całkiem stracony. No i miło było znów zobaczyć Jorge Luisa Moreno, nawet przez chwilę. ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Hmmm, to ja jednak polecę tę recenzję:
    http://zbigniewkorba.blogspot.se/2013/04/cristiada.html

    OdpowiedzUsuń
  4. A jak Eva Longoria? Dużo jej? Podołała?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mało:( Była ok. Moim zdaniem graniczy z cudem, żeby przebiła kiedykolwiek rolę Gabrielle Solis, ale może? Jak na razie żadna z jej kreacji filmowych mnie nie zachwyciła specjalnie.

      Usuń
  5. prezydent Calles, podobnie jak Kaczyński, był masonem i socjalistą. Strach się bać!

    OdpowiedzUsuń
  6. Ten komentarz został usunięty przez administratora bloga.

    OdpowiedzUsuń

Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.