środa, 30 stycznia 2013

Gangster Squad. Pogromcy mafii (Gangster Squad, 2013)

reżyseria: Ruben Fleischer
scenariusz: Will Beall
produkcja: USA
gatunek: gangsterski
dystrybucja polska: Warner Bros Entertainment Polska Sp. z o.o.

To pierwszy w tym roku film, o którym nie było tak głośno, jak choćby o produkcjach nominowanych do Oscarów. Pierwszy, na który nie czekałam z jakimś ogromnym zniecierpliwieniem i pierwszy, na który szłam, nie oczekując zbyt wiele. Potrzebne mi było takie wytchnienie, bo film okazał się całkiem niezły i w paru aspektach przyćmił kasowe tytuły, które jak do tej pory w większości bardziej rozczarowują... a może lepiej: nie satysfakcjonują tak, jak obiecywały, że będą to robić. Gangster Squad ma nad nimi tę wyższość, że niczego nie obiecywał. I wygląda na to, że wyszedł na tym zdecydowanie lepiej niż premierowe sąsiedztwo.

Mickey Cohen (Sean Penn) - tak nazywa się facet, który trzęsie Los Angeles. Boją się go mieszkańcy, boją się przestrzępcy i dilerzy, boją się nawet jego najbliżsi współpracownicy i kobieta (Emma Stone), ale Mickey nie pozostawia im wiele możliwości do odwrotu. Ma w kieszeni całą miejską policję i nie ma skrupułów, by zafundować wymyślne tortury tym, którzy popełnią najmniejszy błąd i zawiodą jego zaufanie. Tego panowania co niektórzy mają zwyczajnie dość. Co niektórzy nazywają się John O'Mara (Johs Brolin) i są uczciwymi policjantami, którzy chcą zapewnić swojemu potomstwu życie w bezpiecznym mieście. O'Mara zbiera więc ekipę sobie podobnych i wyrusza obalić rządy Cohena.

Grubo się to neogangsterskie kino zaczyna. Fleischer daje jasno do zrozumienia, że nie ma zamiaru się z widzem cackać i przedstawia się niezłą sieczką (wielokrotnie odnawianą i to w moim ukochanym slow motion), która jednych podnieci, innych zmartwi, wzrok każdego jednak przyciągnie, a o to przecież chodzi. Czyli miażdzymy na samym początku po to, by stonowana prezentacja graczy nikogo przypadkiem nie zanudziła. Osobiście śmiem twierdzić, że jest to niemalże niemożliwe z uwagi na prawie genialny dobór aktorów do obsady. "Niemalże" i "prawie" w tym zdaniu mają twarz Josha Brolina, który przy takich arcymordach (zaraz przeczytacie nazwiska, to zrozumiecie, skąd to określenie) jak Sean Penn czy Nick Nolte wypada po prostu blado i sztywno (choć idzie przywyknąć). Tak więc gdybyście przypadkiem nie byli zainteresowani latającymi po ekranie głowami i kończynami, bynajmniej niepozostającymi w ścisłym związku z resztą ciała, to jest rzecz, która powinna przyciągnąć waszą uwagę.

I nad tym w Gangster Squad można by rozwodzić się długo, bo fabuła - niewymyślna, zdążająca prościutko do wyznaczonej mety i niezbyt angażująca intelektualnie - nie wygrałaby tego filmu bez tych znakomitych twarzy, które postanowiły w niej uczestniczyć. Co tu dużo gadać - nuda. Nuda oglądać takiego Penna, który mógłby wystąpić w całym filmie raz, pobyć na ekranie jedną sekundę,  by zdążyć zaledwie wykrzywić wary i wysapać "jouu madafakaa", i już by zasłużył na Oscara. Z gościa jest geniusz, i tyle, co zresztą udowodnił nie raz, a ostatnio cudownie we Wszystkich odlotach Chayenne'a - jak nie znacie, to się wstydźcie i idźcie nadrabiać! No więc Penn. A do niego Nolte - stary wyga, którego głos chrypi jakby nie rozstawał się z łiskaczem od co najmniej 148 lat i 5 miesięcy. Rólka może mała, ale wystarczająca, by przypomnieć zapominalskim, jaką się jest jakością. I to by było na tyle bandy, która nie zawodzi i fantastycznie nudzi swoim talentem. Wisienką na torcie - wbrew pozorom i dialogom w filmie - nie jest wcale Emma Stone, choć w niczym dziewczyna nie odstaje i prezentuje analogiczną do poprzednich ról klasę. To Rajan, nasz stary mystery driver, który tłucze ludzi na kwaśne jabłka w windach, i to jeszcze przy damie. Z Goslingiem tu w ogóle podziała się fantastyczna rzecz, bo Fleischer podszedł do niego - jako do aktora - w dość ironiczny, trochę nawet żartobliwy sposób. Postanowił najzwyczajniej w świecie zrobić z niego, co ja mówię, wykorzystać to, co już zostało z Ryana zrobione - i takim oto sposobem sierżant Jerry jakiś tam to rasowy lovelas, do którego laski ciągną jak do szpilek i słodyczy i który rozbraja je - laski, buty, słodycze pewnie też - jednym spojrzeniem. Ja może do napalonej rzeszy jego fanek, które rzuciłyby wszystko i jeszcze sprzedały na targu swoich facetów, byle móc spędzić noc...zas z Ryanem, nie należę, ale rozumiem, w czym rzecz i bardzo chętnie wpadłam w sieć, którą zarzucił na damską publiczność Fleischer. A poza tym, że bajer i motylki, to jeszcze całkiem nieźle Gosling po prostu (po)grywa. Nie sądze, żeby trzeba było udowadniać, ale jak chcecie, to sobie sprawdźcie sami. Reszta obsady-ekipy O'Mary dzielnie goni powyższych gigantów i radzi sobie naprawdę nieźle. Z Giovannim-ukradłem-Teda-Ribissim na czele. W rzeczy samej, dobrze się to ogląda.

Gangster Squad rozbraja w jeszcze jednej kwestii. W poważne, gangsterskie kino, które dotyka spraw istotnych i mało zabawnych i które epatuje przemocą godną przestępczych elit, reżyser rękoma niejakiego Bealla wplata w film kawał dobrego humoru. Żarty - i to zarówno tekstowe, jak i sytuacyjne - dominują raczej w pierwszej połowie filmu, ale zdecydowanie umilają cały seans i uatrakcyjniają tytuł, podnosząc znacząco jego wartość. Jestem pewna, że znalazłoby się co najmniej kilka dialogów i wypowiedzi, które mogłyby zagościć w encyklopedii kultowych filmowych tekstów i przyjąć się w mowie potocznej. Madafaka, jea.

Posumowując, Pogromcy mafii nie rozkładają może na łopatki, ale przecież w ogóle nie obiecywali, że to zrobią. To kompletna, niedługa i nieskomplikowana historia o paru takich, co porwali się na niemożliwe i wydawało im się, że mogą zostawić po sobie na tej amerykańskiej ziemi kawałek dobra. Czy im się udało, przekonajcie się sami. Grunt, że z kina wychodzi się w dobrym nastroju, i to mimo że ma się pewność, iż film wywietrzeje z głowy szybko i skutecznie. Abstrahując od ww. ról, o których można dużo, długo i często, jako jednorazowa rozrywka film sprawdza się wyjątkowo dobrze. A doświadczenie jej w tym przedoscarowym zamieszaniu na pewno nam nie zaszkodzi.

Czy polecam? Tak.


7 komentarzy:

  1. No proszę. Żeby na legalu poobcinać sobie Goslinga, poślinić się do wielkiego ekranu i wyskoczyć na jego widok ze szpilek, kobiety pójdą nawet oglądać gangsterkę :D

    OdpowiedzUsuń
  2. Ostatnio z kina gangsterskiego widziałam "Gangstera", który praktycznie zamęczył mnie na śmierć. Ale wygląda na to, że "Ganster's Squad" to może być to co w mafijnych filmach lubię najbardziej bez zbędnego ględzenia o tyłku Maryni. Jestem zaintrygowana!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Naprawdę "Gangster" zamęczył Cię na śmierć? A mi się bardzo podobał:) No ciekawa jestem, czy "Pogromcy mafii" Ci podejdą w takim razie:)

      Usuń
  3. Ja akurat należę do grona fanek Goslinga, więc dla niego obejrzę ten film - a co!! A sam film - jak to gangsterka - latanie ze spluwami po mieście i próba wprowadzenia porządku. Na pewno obejrzę w jakiś leniwy wieczór :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Obejrzę na pewno, jestem ciekawa tego filmu. No i w końcu Sean Penn :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Ja też pewnie to obejrzę, bo o filmie głośno, bo niezła obsada, bo Gosling. Ale już zwiastun nie przekonywał mnie, jakoś widziałem w tym marną wersję Nietykalnych. No i w sumie nie wróżyłem temu filmowi sukcesów, a fatalne recenzje, jakie zbiera od zagranicznych krytyków jakoś mnie nie zdziwiły:)
    Ale mimo to obejrzę, bo oczekuję właśnie tego, o czym piszesz - nieskomplikowanej historii, na której można się dobrze bawić. I oby tak było:)

    OdpowiedzUsuń

Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.